Siedem dziewcząt z Albatrosa
Tyś jedyna
Dziś pozostał mi po Tobie
smutek żal
Miałaś wtedy
siedemnaście lat dziewczyno
W Augustowie pierwszy raz
ujrzałem Cię
A na imię miałaś właśnie Beata
Piękne imię muszę przyznać
Miła Ma
Zabierałem Cię co dzień
na fregatę
Byś miłością swą upajała mnie
Minął dzionek
słońce zaszło za jeziorem
I fregaty kontur ukrył się za mgłą
Na fregacie byliśmy znowu sami
A na brzegu ktoś nucił
piosnkę tą
Już od dawna Ciebie
nie widziałem
Tak mi smutno jest bez Ciebie
tak mi źle
Lecz myślę
że kiedyś się spotkamy
W Augustowie nad Neckiem
w białe dnie
Te wspomnienia
w mej pamięci pozostaną
I na zawsze
schowam w sercu je
Bo jestem Beatko zakochany
Pragnę z Tobą jeszcze
spotkać się