In de verte
spreekt een stem
Die ik herken
van onze ruzies
Over kleine
misverstanden
Over grote
desillusies
En ik hoor
de kille klanken
van jouw
ingehouden woede
Maar wat kan ik meer
dan janken
Dat ik dit
niet kon vermoeden
In een waas
hoor ik je zeggen
Dat je alles
op wilt geven
Dat je alles
met je meeneemt
Wat me lief is
in dit leven
En ik luister
hoe jouw woorden
Langzaam opgaan
in de zinnen
Die me treffen
als een bliksem
Met vernietigende kracht
Deze kilte maakt me gek
En dit gevoel
is angstaanjagend
Maar je woorden
malen verder
En m'n ogen
kijken vragend
Waarom zei je
mij niet eerder
Dat je zo van me
vervreemd was
Waarom sprak je
over liefde
als je nooit van mij
gehouden hebt
Ik verlies het
van de wanhoop
En ik voel
m'n tranen branden
En ik zou niets
liever willen
Dan mijn hoofd
weer in jouw handen
Maar wat tot
een uur geleden
Nog zo veilig
heeft geleken
Is een hele
grote leugen
En een kaartenhuis
gebleken
Het is net
of iemand anders
In jouw lichaam
is gekropen
En ik heb
niet eens gemerkt
Dat die naar
binnen is geslopen
Om jouw liefde
uit te wissen
En mijn wereld
te vernielen
Wil er niemand
me vertellen
Dat ik alles
heb gedroomd