De contouren in het land
vervagen in de mist
Het schemer wordt verdrongen
De nacht wordt uitgewist
In een doolhof van emoties
is de tijd voorbij gegaan
En dan loop ik naar
de kamer waar jouw
spullen niet meer staan
Ik pak de eerste krant
en ik blader er doorheen
En als ik koffie
wil gaan zetten
zet ik teveel voor mij alleen
Ik moet wennen
aan de leegte
die jij hier achterliet
Ik had zoveel idealen
maar zonder jou
heb ik ze niet
'T is net of ik
mezelf verloren ben
'T is net of ik
de diepste dalen ken
In het hart van mijn gevoel
zal ik je nooit vergeten
In het hart van mijn gevoel
mis ik je lach
Had ik kunnen weten dat
het leven zonder jou
me breken zou
vanaf de eerste dag
M'n werk is blijven liggen
Maar ik voel me uitgeteld
Het lichaam lamgeslagen
Als door de griep geveld
In de alledaagse dingen
schuilt een groot verdriet
Ik moet opnieuw beginnen
Maar zover ben ik nog niet
'T is net of ik
mezelf verloren ben
'T is net of ik
de diepste dalen ken
In het hart van mijn gevoel
zal ik je nooit vergeten
In het hart van mijn gevoel
mis ik je lach
Had ik kunnen weten dat
het leven zonder jou
me breken zou
vanaf de eerste dag