Ich ben Lokalpatriot
met stolzer Bross
ming Fahn schwing rud
un wieß
Alle wolle noh Berlin
erus en de jroße Welt
doch mich kriss de hee nit fott
Ich kann nit sage
wat mich hee häld
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Han mich immer noch
nit satt jehürt
an Kölsche Leeder un
dem Schmuh vum
Rhing
Han mich immer noch
nit satt jesinn
an all dä Hüüscher un dem Dom
Doch ich kann nit sage
wat mich hee
häld
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt dausend schöne Leeder
En jedem stich jet Wohres dren
Doch et geiht unendlich wigger
denn et es nie zo off gesaht
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Wenn ich an ming Heimat denk
Et jitt kei Wood dat sage künnt
wat ich föhl
wenn ich an Kölle denk
Woah oh oh
Ich han einfach dat Jeföhl
ich bin zo Hus
