I han di gera! Ja, ja, ja, i han di
gera!
Es isch scho lang her
und i woaß o numma wo
i des letzte Mal gsagt hab:
Guat, dass es di geit!
Es isch scho lang her
ja und frag mi nit wieso,
i werd selber aus dem ganzen
nimma gscheid.
Na, i woaß o nit
alles andre fallt oam auf!
Und i woaß o nit
wieso vergisst ma denn da
drauf,
dass ma ab und zua sagt,
was scheinbar viel zu
selbstverständlich isch:
I han di gera,
i sag dir's grad wia's isch,
i han di gera!
Grad so wia du bisch han i di
gera!
I han di gera
wir zwoa werdn
allweil zammag'höra!
Doch manchmal möcht man des
halt oanfach höra:
I han di gera!
Wenn i du war
i woaß nit, was i da tät,
wenn i so oan wia mi hät,
des muaß ma heba!
Ja, wenn i du war
tät i mi fragn: Kann des geah?
A so a Wahnsinniger wie der
für's ganze Lebn!
Doch weil i i bin,
hupf i halt umma wia a Hirsch
und
weil i i bin, hoff i, dass du nit
grantig wirsch,
wenn i di übersiech,
da hoff i, daß du des allweil
woasch:
I han di gera,
i sag dir's grad wia's isch,
i han di gera!
Grad so wia du bisch han i di
gera!
I han di gera
wir zwoa werdn
allweil zammag'höra!
Doch manchmal möcht man des
halt oanfach höra:
I han di gera!
I han di gera!
I han di gera!
Es isch doch so
an jedem andra tuat ma schea,
und ma bemüht sich wirklich
sehr um ihn!
Dann gibt's oan Menschen und
den kennt man schon so guat,
woaß it, wieso man nocha tuat,
als wenn man schon gar nix
mehr g'spüm tät,
als wenn man was dabei
verliem tät.
Des muaß doch gehn, dass
man noch manchmal sagt:
I han di gera!
I han di gera!
Mir zwoa wera alba zamma
g'höra!
Doch manchmal möcht ma des
halt oafach höra: I han di gera!
I han di gera!
I han di gera!
