Du sagst dass i di nie
verstanden hab
und nur mir sölba
wichtig war.
Du sagst i war
verschlossen wia a Grab,
verletzend kalt
und unnahbar.
Wie oft du gwant hast
in der Nacht,
und i hab meistens
drüba glacht.
Weu i net
gmerkt hab,
wias da
geht.
Du warst fast wia
a Teu vo mia,
jetzt stehst auf amoi
in da Tia,
und wia
i aufwach
is zu
spät
Es tuat so weh
wenn ma verliert,
wenn an die Kraft
zerrissen wird.
Ma siecht an jedn
Föhla ei,
doch leida is
scho ois vorbei.
Du warst ganz afach
immer neben mir,
im Schattn
meiner Eitelkeit,
Und i hab vül zu wenig
gred't mit dir,
stumm durch die
Selbstverständlichkeit.
I hab nie gsegn
wia schee du bist,
i hab di nie
im Lebn vermisst,
wenn immer i di
braucht hab
warst du
Du wüllst jetzt endlich
wichtig sein,
es gibt a nix mehr
zu verzeihn,
weu redn
kann i jetzt
mit mir
allan.
Es tuat so weh
wenn ma verliert,
wenn an die Kraft
zerrissen wird.
Ma siecht an jedn
Föhla ei,
doch leida is es
scho vorbei.
I gabat waß Gott
was dafia,
warst du heut nacht
no neben mia,
und i gspirat
dein Atem
auf der
Haut,
da Stolz macht
unbeschreiblich blind,
da Hochmut hat
sein Fall verdient,
doch in mir
schreits,
nach dir so
furchtbar laut.
Es tuat so weh
wenn ma verliert,
wenn an die Kraft
zerrissen wird.
Ma siecht an jedn
Föhla ei,
doch leida is es
scho vorbei.
Es tuat so weh,
es tuat so weh,
wenn ma
verliert!
Es tuat so weh,
es tuat so weh,
wenn ma
verliert!
